ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ  ΤΩΝ   9 ΠΡΟΕΔΡΩΝ
Κυριακή  5  Δεκεμβρίου  2010  Ώρα  6.30 μ.μ.

Παρουσία του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Χάρη Καστανίδη, του νεοεκλεγέντος Αντιπεριφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας κ. Ιωάννη Σόκουτη, εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, φορέων, σωματείων και πλήθους κόσμου, η Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης, τίμησε τη μνήμη των 9 διατελεσάντων Προέδρων της, από την ίδρυσή της (1952) μέχρι και σήμερα. 
Την έναρξη έκανε η εξαίρετη χορωδία του Συλλόγου Αργεστών Θεσσαλονίκης.
Προλόγισε και καλωσόρισε τους επισήμους, ο Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας κ. Νικόλαος Βαλκάνος, ο οποίος αφού αναφέρθηκε στο πρόγραμμα και στο νόημα της εκδήλωσης, κάλεσε στο βήμα τον βασικό ομιλητή, Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης κ. Γεώργιο Τζούλη.

president

ΟΜΙΛΙΑ  Προέδρου της Ο.Δ.Σ.Θ. Γ. Τζούλη

Κυρίες και κύριοι,
Το χρέος μνήμης και τιμής των νεκρών μας, είναι το ιερότερο χρέος κάθε ανθρώπου.
Και όταν το χρέος αυτό αφορά προσωπικότητες που άφησαν παρακαταθήκη, έργο σπουδαίο και θεάρεστο, με πράξεις υπέρ του κοινωνικού συνόλου, υπέρ πανανθρώπινων ιδανικών, έργο υπέρ της πατρίδας, τότε η υποχρέωση μνήμης παύει να είναι μόνον ατομική, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας την οποία υπηρέτησε.
Λέγεται και δυστυχώς είναι έτσι πως: Ο χρόνος είναι «Γέρων φθονερός και των έργων εχθρός» με αποτέλεσμα να ξεχνούμε και τελικά να αγνοούμε μορφές των οποίων η ζωή και το έργο τους πρέπει να διδάσκονται και να προβάλλονται ως παραδείγματα προς μίμηση.
Αντιτιθέμενη λοιπόν στη λησμονιά και την άγνοια που προκαλεί ο «φθονερός χρόνος» η Ο.Δ.Σ.Θ. τιμά σήμερα, 9 τέτοιες μορφές αειμνήστων δυτικομακεδόνων  οι οποίοι την υπηρέτησαν ως πρόεδροί της και άφησαν έργο άξιο θαυμασμού.
Κυρίες και κύριοι,
Η Ο.Δ.Σ.Θ, ιδρύθηκε το έτος 1952, όταν 6 μεμονωμένα μέχρι τότε δυτικομακεδονικά σωματεία,  αποφάσισαν να συμπτύξουν τις δυνάμεις τους και να αγωνισθούν συντονισμένα και από κοινού, προκειμένου να υπερασπισθούν αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα των εδώ διαβιούντων συμπατριωτών μας και να συμπαρασταθούν στις ανάγκες της ιδιαίτερης πατρίδας, μας και κυρίως, να προβάλλουν, να προστατεύσουν, να διαδώσουν και να διασώσουν την μοναδική παράδοση και τον Δυτικομακεδονικό  μας πολιτισμό.
Ήταν αρχές του 1952,  όταν στην αίθουσα των εκπαιδευτηρίων, του Κοζανίτη Βαλαγιάννη, επί της Αγ. Σοφίας 3 (όπου αργότερα  οι Σχολές Παστέρ) συναντήθηκαν οι εκπρόσωποι των 6 αυτών σωματείων και εκεί συμφώνησαν και έκαναν το πρώτο βήμα ομοσπονδοποίησης:

 

 

Συγκεντρώθηκαν τότε οι εκπρόσωποι:

1.Συλλόγου Κοζανιτών με πρόεδρο τον Μήλιο Μήλιου
2.Σωματείου Καστοριέων και Γουνεμπόρων Καστοριάς, με πρόεδρο τον Κων. Πηχιών.
3.Συνδέσμου Καταφυγιωτών, με πρόεδρο τον Ηλία Οικονόμου
4.Συλλόγου των απανταχού Κλεισουριέων, με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Αργυρόπουλο.
5.Συλλόγου Νεστοριέων και περιχώρων, με πρόεδρο τον Αντώνιο Ούλα.
6.Συλλόγου των απανταχού Κορησωτών, με πρόεδρο τον Αργύριο Αντωνίου.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αφού εργάσθηκαν με ιερό πάθος και μεράκι, κατάρτισαν και ενέκριναν το καταστατικό τους, όρισαν το πρώτο τους Δ.Σ. με πρόεδρο τον Καστοριανό Κωνσταντίνο Πηχιών, και άρχισαν τον αγώνα τους, ο οποίος έμελε να καταλήξει μέχρι σήμερα σε ένα πολύπλευρο θαυμαστό έργο, το οποίο αναγνωρίσθηκε και τιμήθηκε από όλους, έργο που ανέδειξε και πρόβαλλε την Ομοσπονδία των Δυτικομακεδόνων  ως το κορυφαίο πολιτιστικό 2/βάθμιο όργανο όχι μόνον για την πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά και για το σύνολο της χώρας.
Η βράβευσή της από την Ακαδημία Αθηνών, επί προεδρίας Κώστα Στεργιάδη, ήταν η κορυφαία αναγνώριση.
Χρόνο με το χρόνο η Ομοσπονδία γιγάντωνε και αύξανε συγχρόνως, και τη δύναμή της και τη δράση της.
Σήμερα ως μέλη της έχει 70 πρωτοβάθμια πολιτιστικά σωματεία δυτικομακεδόνων με έδρα τη Θεσσαλονίκη, μέσα από τα οποία εκπροσωπούνται πέραν των 200.000  Δυτικομακεδόνων που ζουν στη Θεσσαλονίκη.
Στο διάστημα αυτό των 58 χρόνων, πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες σπουδαιότατες εκδηλώσεις, στην Θεσσαλονίκη, στη Δυτική Μακεδονία, σε πολλά μέρη της χώρας αλλά και εκτός Ελλάδος κοντά στον απόδημο ελληνισμό με τον οποίο η Ομοσπονδία διατηρεί άρρηκτους δεσμούς, συνεχή επαφή και αλληλοενημέρωση.
Όμως το μεγάλο άλμα της Ομοσπονδίας πραγματοποιήθηκε μετά την  δωρεά του ΛΟΥΚΑ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, ο οποίος χάρισε στην Ομοσπονδία το Κινηματοθέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, τα έσοδα του οποίου αποτέλεσαν το Κληροδότημα «Λουκά και Ελπινίκης Παπαναστασίου στη μνήμη του αδικοχαμένου τους παιδιού Τάσου».
Στο κέντρο της Βιβλιοθήκης δεσπόζει η προτομή του νεαρού αδικοχαμένου Τάσου, (χάθηκε σε ηλικία 24 ετών), για να μας θυμίζει, και το άδικο του χαμού του και την μεγαλοψυχία των γονιών του Λουκά και Ελπινίκης.
Στόχος της δωρεάς αυτής ήταν:

  1. Η αγορά στέγης για τις ανάγκες των σωματείων μας
  2. Η χορήγηση υποτροφιών σε νέους δυτικομακεδόνες για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό.

Και οι δύο στόχοι της διαθήκης τηρήθηκαν με ιερή ευλάβεια και υλοποιήθηκαν.
 Έτσι τα σωματεία μας απόκτησαν τον δικό τους χώρο, έχουν πλέον τη στέγη τους, το σημείο αναφοράς, τον δικό τους χώρο συνάντησης και πραγματοποίησης των εκδηλώσεών τους, δωρεάν, όπως ήταν η επιθυμία του Μεγάλου μας ευεργέτη.
Εδώ δυτικομακεδόνες συγκεντρώνονται, συζητούν, προγραμματίζουν, συναποφασίζουν και σχεδιάζουν την πορεία τους, με στόχο πάντα  τον καταστατικό τους προορισμό.
Η αίθουσα επιλέχθηκε σοφά στο κέντρο της πόλης, αγοράσθηκε, εξοπλίσθηκε, διατηρείται σε ζηλευτό επίπεδο.
Τα τελευταία χρόνια η αίθουσα μετατράπηκε σε ένα μικρό συνεδριακό κέντρο, διαθέτοντας πλήρες οπτικοακουστικό σύστημα, καλύπτοντας τις ανάγκες ποιοτικών εκδηλώσεων κάθε μορφής.
Κυρίες και κύριοι,
Η πολύ συνοπτική και όχι αναλυτική αυτή περιγραφή της πορείας και του έργου της Ομοσπονδίας μας, είναι αποτέλεσμα επίπονων προσπαθειών και πολύχρονων θυσιών όλων όσων υπηρέτησαν την Ομοσπονδία από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.
Και πρωτίστως, είναι έργο των 9 διατελεσάντων προέδρων αυτής μέχρι και το 2002, οπότε ο ομιλών ανέλαβε μαζί με τους εκλεκτούς του συνεργάτες, το βαρύ φορτίο, να συνεχίσει και να πολλαπλασιάσει το έργο τους.

Οι πρόεδροι αυτοί  ήταν:
Ο Κωνσταντίνος Πηχιών από την Κστοριά, ο Εμμανουήλ Βαλαγιάννης από την Κοζάνη, ο Μεγάλος Ευεργέτης Λουκάς Παπαναστασίου από την Καστοριά, ο Ιωάννης Παπαστεργίου από τα Γρεβενά, ο Μήλιος Μήλιου από την Κοζάνη, ο Κωνσταντίνος Μπέντας από τηΣιάτιστα, ο Χρήστος Δέπας από την Κοζάνη, ο Παύλος Ζωγράφος από την Καστοριά, και ο τελευταίος, μέχρι το έτος 2002, Κωνσταντίνος Στεργιάδης από τα Γρεβενά. 
Δυστυχώς, κανένας από αυτούς τους προέδρους δεν βρίσκεται εν ζωή.

Αυτών τη μνήμη τιμούμε σήμερα, με αυτή τη λιτή τελετή, παραθέτοντας διό λόγια για τον καθένα, σχετικά με τη δράση  και το χαρακτήρα τους.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΠΗΧΙΩΝ
Είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας, την οποία υπηρέτησε επί δύο θητείες, αρχικά στο ξεκίνημα 1952- 1954 και αργότερα τη διετία 1960-1961.
Άξιος συνεχιστής της εθνικής προσφοράς, της μεγάλης και ιστορικής οικογενείας του, προσφοράς, όχι μόνο προς την Καστοριά αλλά προς πατρίδα γενικότερα.
Ο πατέρας του, Αναστάσιος Πηχιών, δάσκαλος στο επάγγελμα, πρωτοστάτησε στο Μακεδονικό αγώνα, στην ίδρυση σχολείων στην Άνω Μακεδονία, πρωταγωνίστησε στην επανάσταση του 1878 με επίκεντρο το Μπούρινο, με αποτέλεσμα την εξορία του από τους Τούρκους στη Λιβύη.
Ο αδελφός του, Φιλόλαος Πηχιών, ήταν αυτός που πρώτος μπήκε ως ελευθερωτής στην πόλη της Καστοριάς το 1912.
Ο Κωνσταντίνος Πηχιών, γεννήθηκε το 1887 στην Καστοριά και απεβίωσε το 1966 στην Κοζάνη.
Αριστούχος της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και αριστούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, χρημάτισε Σχολάρχης και καθηγητής θρησκευτικών στην Καστοριά όπου υπηρέτησε σχεδόν 30 χρόνια (μέχρι και το 1942) ενώ από το 1940 είχε προαχθεί σε Γυμνασιάρχη (αν και δεν ήταν φιλόλογος ή μαθηματικός!!! Όπως σημειώνεται στο βιογραφικό του!)
Το 1942, κατά την Ιταλική κατοχή, συνελήφθη από τους Ιταλούς και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία και από εκεί αργότερα στο γνωστό Νταχάου της Γερμανίας.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα διορίσθηκε Γυμνασιάρχης στην Καλαμαριά και μετά στο Β! θηλέων Θεσσαλονίκη, απ’όπου συνταξιοδοτήθηκε. Αμέσως του ανατέθηκε η οργάνωση της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης.
Το 1952 πρωταγωνιστεί στην ίδρυση και αναλαμβάνει τις τύχες της νεοσυσταθείσης Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων.
Τα πρώτα αυτά χρόνια ζωής της Ομοσπονδίας, ανάλωσε με πάθος όλες του τις δυνάμεις ώστε ο νέος αυτός φορέας να σταθεί στα πόδια του, να οργανωθεί, να αυξήσει τη δύναμή του και με ανάλογες εκδηλώσεις να κάνει γνωστή την ύπαρξη της δυτικομακεδονικής αυτής προσπάθειας.
Γενικά η ζωή του, είτε ως εκπαιδευτικού είτε ως προέδρου της Ομοσπονδίας, χαρακτηρίζεται από τεράστια προσφορά προς την ιδιαίτερη πατρίδα του την Καστοριά, και από πλούσιο κοινωνικό έργο μέσα από τη συμμετοχή του, πέραν της Ομοσπονδίας, σε πολλά Δ.Σ. πολλών κοινωφελών ιδρυμάτων και οργανισμών.
Σύζυγος του Κωνσταντίνου Πηχιών η Όλγα το γένος Δάγκανα (η οποία πέθανε σε ηλικία 45 χρόνων) με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Την Κατερίνα, τη Μαρία, την Έλλη και τον Αναστάσιο.
Ο Αναστάσιος, άξιος απόγονος της ιστορικής οικογενείας του, είναι ο επί σειρά ετών και σημερινός πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδόνων Αθήνας, ενός αντίστοιχου θεσμού με το δικό μας, συνεχίζοντας την κοινωνική προσφορά των προγόνων του.
Δεν είναι σήμερα κοντά μας, λόγω ανυπέρβλητων υποχρεώσεών του στην Αθήνα. Είμαστε όμως σε επαφή και έχουμε αποφασίσει κοινές εκδηλώσεις και συνεργασία για δραστηριότητα πολιτιστική και κυρίως για τα εθνικά μας θέματα που αναφέρονται στη Μακεδονία μας.

---***---

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ  ΒΑΛΑΓΙΑΝΝΗΣ
Δεύτερος πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ο Κοζανίτης Εμμανουήλ Βαλαγιάννης, ο οποίος υπηρέτησε την περίοδο 1954-1956.
Μεγάλη δυτικομακεδονική προσωπικότητα, με πλουσιότατη προσφορά και προς την ιδιαίτερη πατρίδα του και προς τη Θεσσαλονίκη.
Υπήρξε Δημοτικός Σύμβουλος στο Δ. Θεσσαλονίκης, χρημάτισε επί 18 χρόνια πρόεδρος της ΧΑΝΘ, Γ.Γ. των νυκτερινών σχολών της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, με πολύχρονη προσφορά στον Ερυθρό Σταυρό. κ.π.α.
Δάσκαλος επί 5/ετία και στη συνέχεια Γυμνασιάρχης, ιδρυτής των γνωστών Εκπαιδευτηρίων «ΒΑΛΑΓΙΑΝΝΗ» με τεράστια προσφορά στο χώρο της παιδείας, προσφορά γνωστή όχι μόνον σε μας τους Μακεδόνες αλλά σε ολόκληρη τη χώρα.
Μεγάλη η προσφορά του προς την πατρίδα, ως μέλος της οργάνωσης του Μακεδονικού Αγώνα, έλαβε μέρος στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13, στο έπος του 40 και της αντίστασης, τιμηθείς με μετάλλια πολέμου 1912-13, με τον Αργυρούν Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος 1939, μετάλλιο Εθν. Αντίστασης 1941-45.
Ως πρόεδρος τη Ομοσπονδίας, συνεχίζοντας τις προσπάθειες του προκατόχου του, συνέβαλλε τα μέγιστα στην οργάνωση των συνεχώς αυξανόμενων σωματείων μελών της, και συγχρόνως εργάσθηκε με ζήλο για την επίλυση ζωτικών θεμάτων της Δυτικής Μακεδονίας, όπως, τον εξηλεκτρισμό των λιγνιτωρυχείων Πτολεμαϊδας, για την οδική σύνδεση Δ. Μακεδονίας Ηπείρου, για την παρακαμπτήρια οδό Κοζάνης-Πολυμύλου-Βεροίας, για την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Αμυνταίου-Πτολεμαϊδας –Κοζάνης καθώς και για την αρτηρία Πτολεμαϊδας- Κλεισούρας και για μια σειρά άλλων τοπικών προβλημάτων στον ευρύτερο χώρο της Δ. Μ.
Φυσικά, ενδιαφέρθηκε και οργάνωσε πολλές εκδηλώσεις πολιτισμού και παράδοσης, εμπλουτίζοντας τη δράση της Ομοσπονδίας σε αυτόν τον τομέα, ενώ σημαντικότατη υπήρξε επί των ημερών του η παρέμβαση της Ομοσπονδίας σε θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, όπως τα ψηφίσματα για την «ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα» η διαμαρτυρία προς τον ΟΗΕ και τις κυβερνήσεις Αγγλίας και ΗΠΑ, για τους βανδαλισμούς των Τούρκων το 1955 κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
---***---

ΛΟΥΚΑΣ  ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
Τρίτος Πρόεδρος ο Καστοριανός, Λουκάς Παπαναστασίου.
Υπηρέτησε την περίοδο 1957-1958 και 1964- 1967.
Είναι ο Μέγας Ευεργέτης της Ομοσπονδίας και κατ επέκταση, των δυτικομακεδονικών σωματείων που έχουν έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Η παρουσία του στο τιμόνι της Ομοσπονδίας σε συνδυασμό  με τη μεγάλη του δωρεά προς αυτήν, χάραξε μια ξεχωριστή ανοδική πορεία, και άνοιξε νέους ελπιδοφόρου ορίζοντες για το σύνολο των δραστηριοτήτων των πολιτιστικών μας συλλόγων στη Θεσσαλονίκη.
Ο Λουκάς Παπαναστασίου, ως πρωτεργάτης ίδρυσης της Ο.Δ.Σ.Θ., οραματιστής μιας μεγάλης δυτικομακεδονικής οργάνωσης και γνώστης των αναγκών λειτουργίας των σωματείων μελών, αποφάσισε και χάρισε στην Ομοσπονδία το Κινηματοθέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως κληροδότημα «Λουκά και Ελπινίκης Παπαναστασίου».
Κυριολεκτικά, μετά την μέγιστη αυτή προσφορά, την ύπαρξη της αίθουσας και τη χορήγηση των υποτροφιών, η εικόνα, το κύρος, η δράση και η προβολή της Ομοσπονδίας, εκτοξεύθηκαν κατακόρυφα. Το έργο της Ομοσπονδίας έγινε γνωστό πανελληνίως , θαυμάστηκε, επιβραβεύθηκε, επαινέθηκε από πολλούς, με κορυφαία τη βράβευσή της από την Ακαδημία Αθηνών.
Ο Λουκάς Παπαναστασίου καταγόταν από την Καστοριά. Η μητέρα του από το γραφικό χωριό Σκαλοχώρι.
Γεννήθηκε το 1899 και απεβίωσε το 1989 σε ηλικία 90 χρόνων.
Σύζυγός του, η πρώτη, η Ελπινίκη Βαφειάδου-Παπαναστασίου, καθηγήτρια παιδαγωγικής Ακαδημίας.
Ο ίδιος, στη Θεσσαλονίκη διακρίθηκε κυρίως ως Διευθυντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, όπου υπηρέτησε από το 1934 μέχρι το 1964.
Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, συγγραφέας βιβλίων παιδαγωγικής, ψυχολογίας, διδακτικής, εκδότης διευθυντής των περιοδικών «ΑΓΩΓΗ» και «ΝΕΟ  ΣΧΟΛΕΙΟ», ενώ κατά τη θητεία του στην Ομοσπονδία εξέδωσε και ενημερωτική εφημερίδα με τίτλο «ΟΙ  ΔΥΤΙΚΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ».
Χαρακτηρίσθηκε και ήταν, «πνεύμα προοδευτικό και σπινθηροβόλο» «ενθουσιώδης τύπος και τοπικιστής» (με την καλή έννοια της λέξεως βέβαια) « μέγας ευπατρίδης» «άνθρωπος νοσταλγός της γενέτειράς του» «λάτρης της Δυτικής Μακεδονίας» «άνδρας χαρισματικός με ευρείς ορίζοντες»
Για μας σήμερα, ήταν ο Μεγάλος μας ευεργέτης που σηματοδότησε τη νέα εποχή της  Ο.Δ.Σ.Θ.

---***---

ΙΩΑΝΝΗΣ  ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Τέταρτος στη σειρά πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ο Δικηγόρος Ιωάννης Παπαστεργίου με καταγωγή τα Γρεβενά.
Υπηρέτησε την περίοδο 1959-1960.
Θερμός και αυτός πατριώτης και λάτρης της Δυτικής Μακεδονίας, πιστός στην τοπική παράδοση και τον πολιτισμό της.
Κατά τη διετία του συνεχίσθηκε σε αδιάσπαστη ενότητα το έργο της Ομοσπονδίας και προστέθηκε αξιολογότατη προσφορά.
Προώθησε θέματα επαφής και συνεργασίας με την τοπική αυτοδιοίκηση της Δ. Μ. και της Θεσσαλονίκης, ενδιαφέρθηκε για τις αρχαιολογικές έρευνες στη Δ.Μ. και γενικά φρόντισε για την οργάνωση και τη σύσφιξη των σχέσεων όλων των συμπατριωτών δυτικομακεδόνων που ζουν στη Θεσσαλονίκη και ανά την υφήλιο. Έντονο δε υπήρξε το ενδιαφέρον του για την αξιοποίηση των λαογραφικών και ιστορικών στοιχείων της Δ.Μ.

---***---

ΜΗΛΙΟΣ  ΜΗΛΙΟΥ
Τη διετία 1960-1962, πρόεδρος της Ομοσπονδίας επανεκλέγεται ο Κωνσταντίνος Πηχιών, τον οποίο διαδέχεται για την επόμενη διετία 1962-1964, ως  5ος πρόεδρος, ο Μήλιος Μήλιου, δικηγόρος και αυτός, με καταγωγή την Κοζάνη.
Ως ένας από τους 6 προέδρους των σωματείων που ίδρυσαν την Ομοσπονδία, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία της.
Πρόεδρος του Συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης την περίοδο 1951-1954.
Από τις πρώτες του ενέργειες ήταν η εντατικοποίηση και αύξηση της αγωνιστικότητας για το εθνικό θέμα της Μακεδονίας. Είχε προγραμματίσει την έκδοση  εφημερίδας με τον τίτλο «ΕΛΛΑΣ».
Όμως, η εξασφάλιση ύλης και κυρίως πόρων, τον δημιούργησαν αξεπέραστο πρόβλημα.
Διοργάνωσε ειδικές εκδηλώσεις για να τιμήσει τον γόνο της ιστορικής οικογένειας της Καστοριάς, πρ. Πρόεδρο Κ. Πηχιών και τον παλαίμαχο πολιτικό Γεώργιο Μόδη, για την «με κάθε τρόπο προβολή του Μακεδονικού αγώνα».

---***---

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΜΠΕΝΤΑΣ 6ος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας ο Σιατιστινός Δάσκαλος Κωνσταντίνος Μπέντας, για την περίοδο 1967-1968. Δυστυχώς όμως η κατάσταση της υγείας του δεν τον επέτρεψε να ολοκληρώσει τη θητεία του.
Γεννήθηκε στη Σιάτιστα το έτος 1905 και πέθανε νεότατος, σε ηλικία 63 ετών το 1968.
Πρόλαβε όμως στον έναν χρόνο της θητείας του να συνεχίσει τις προσπάθειες των προκατόχων του και να προωθήσει τα τρέχοντα θέματα τη Ομοσπονδίας.
Δάσκαλος και στη συνέχεια Επιθεωρητής Δημοτικής Εκπαίδευσης, φύσει ενεργητικό και ανήσυχο πνεύμα, έδρασε σε πολλούς τομείς (πέραν της Ομοσπονδίας) της πνευματικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Συνέγραψε βιβλία παιδαγωγικού, λαογραφικού και ιστορικού περιεχομένου.
Επί σειρά ετών πρόεδρος του συλλόγου Σιατιστέων Θεσσαλονίκης. Ενώ χρημάτισε και Γραμματέας της «ΕΝΩΣΗΣ  ΔΥΤΙΚΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ» όπως ονομαζόταν πριν την ίδρυσή της η Ομοσπονδία.
Το 1949 το βρίσκουμε Επιθεωρητή Στοιχειώδους εκπαίδευσης στην Καστοριά, όπου επέδειξε πολύπλευρη εκπαιδευτική και εθνική δράση.
Το Μάρτιο του 1943 έλαβε μέρος στη μάχη του «Φαρδύκαμπου» ως επικεφαλής των ανταρτών στο ύψωμα «Αγίου Χριστοφόρου» Σιατίστης.
Στο Δ. Σχολείου του Πελεκάνου όπου υπηρετούσε, γνώρισε και παντρεύτηκε την συνάδελφό του Θεολογία Δ. Σαραϊλή με την οποία απέκτησε τα διό του παιδιά, τον Παναγιώτη και την Ουρανία.
Στον πόλεμο του 40 τον βρίσκουμε Λοχαγό, επιτελή αξιωματικό της 9ης Μεραρχίας.
Μετά τον ξαφνικό του θάνατο, το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας ανασυστήθηκε και ανέλαβε πρόεδρος ο Δικηγόρος Χρήστος Δέπας.

---***---

ΧΡΗΣΤΟΣ  ΔΕΠΑΣ
7ος λοιπόν πρόεδρος ο Χρήστος Δέπας, δικηγόρος με καταγωγή την Κοζάνη.
Υπηρέτησε το υπόλοιπο της θητείας (έτος 1968) του Κωνσταντίνου Μπέντα.
Μεγάλη και πολύμορφη η ενασχόλησή του με τα κοινά. Πέραν της Ομοσπονδίας διετέλεσε και Νομάρχης Φλώρινας.
Τα έτη 1966-1968 είναι ο Πρόεδρος του Συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης.
Την περίοδο που ανέλαβε την Ομοσπονδία, η εποχή όπως γνωρίζουμε είχε τις ιδιαιτερότητές της (1967-1968)και τα γνωστά πολιτικά χαρακτηριστικά, που έβαζαν τη δραστηριότητα όλων των σωματείων μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια.
Παρόλα αυτά, συνέχισε να προσφέρει στον πολιτισμό και την παράδοση της ιδιαίτερης πατρίδας μας, ανταποκρινόμενος ο ίδιος και οι συνεργάτες του, σε όλους τους στόχους της Ομοσπονδίας.
Κυρίως οι εκδηλώσεις που διοργάνωσε και πραγματοποίησε είχαν ως θέμα τους την υπεράσπιση της ιστορίας της Μακεδονίας μέσα από την προβολή του Μακεδονικού Αγώνα.

---***---
ΠΑΥΛΟΣ  ΖΩΓΡΑΦΟΣ
8ος πρόεδρος ο Παύλος Ζωγράφος. Υπηρέτησε την περίοδο 1969-1983
Πατρίδα του η Καστοριά την οποία αγαπούσε με πάθος και πάντα φρόντιζε για την πρόοδό της.
Τα 14 χρόνια που βρέθηκε στο τιμόνι της Ομοσπονδίας, πέτυχε θαυμαστά αποτελέσματα, ανυψώνοντας ακόμα περισσότερο το κύρος της και πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό των σωματείων μελών.
Στράφηκε με επιμονή προς τους νέους προκειμένου να κεντρίσει το ενδιαφέρον τους και να τους φέρει κοντά στα σωματεία  και στην Ομοσπονδία.
Το έτος 1982, πραγματοποίησε την τροποποίηση του καταστατικού της Ομοσπονδίας, μετά τις  3 τροποποιήσεις που είχαν προηγηθεί (1955-1964-1969) για εκσυγχρονισμό και για να προσθέσει νέα άρθρα, περί ανακήρυξης δωρητών, επίτιμων μελών κ.λ.π. Επιπλέον με την τροποποίηση αυτή καθιερώθηκε και το 11/μελές Δ.Σ.
Ενδιαφέρθηκε έντονα για αεροπορική σύνδεση Καστοριάς-Θεσσαλονίκης και ίδρυση Πανεπιστημιακών Σχολών στη Δ.Μ.
Το 1983, με δήλωσή του αποχωρεί από τη Διοίκηση της Ομοσπονδίας και συγχρόνως ανακηρύσσεται «Επίτιμος Πρόεδρος» αυτής με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. και της Γ.Σ.
Τον αείμνηστο Ζωγράφο είχα την τύχη να προλάβω εν ζωή και να δεχθώ στα πρώτα μου βήματα, πολυτιμότατες συμβουλές.
Έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, πλήρης ημερών και ζηλευτού έργου.

---***---

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΣΤΕΡΓΙΑΔΗΣ
Ο τελευταίος μεγάλος δυτικομακεδόνας Πρόεδρος, εκείνης της φωτισμένης γενιάς, έργο της οποίας είναι αυτό που εκφράζει σήμερα η Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκη.
Ένα θεσμό τον οποίο οραματίσθηκαν, ίδρυσαν, οργάνωσαν, πέτυχαν μαζί του θαύματα και παρέδωσαν σ’εμάς με την εντολή να τον παραδώσουμε μεγαλύτερο στους δικούς μας απογόνους.
Ο Κώστας Στεργιάδης, δικηγόρος στο επάγγελμα καταγόταν από το όμορφο χωριό Κυπαρίσσι Γρεβενών.
Ανέλαβε την προεδρεία της Ομοσπονδίας το έτος 1983, αντικαθιστώντας τον Παντελή Ζωγράφο, αφού προηγήθηκαν πολλά επιπλέον χρόνια κατά τα οποία υπηρέτησε την Ομοσπονδία από άλλες θέσεις ως μέλος των Δ.Σ. (Αντιπρόεδρος επί Ζωγράφου και βασικός συντελεστής στην τελευταία τροποποίηση το καταστατικού).

Ο Στεργιάδης ερωτεύθηκε την Ομοσπονδία και την αποστολή της. Έγραψε ως πρόεδρος τη δική του θαυμαστή ιστορία, όχι μόνον ως προς το έργο του αλλά και ως ο μακροβιότερος πρόεδρος αφού κράτησε στιβαρά το τιμόνι της επί 20 συναπτά έτη, μέχρι και το 2002, οπότε τον διαδέχθηκε ο ομιλών, ως ο 10ος στη σειρά πρόεδρος και..ο μόνος εν ζωή.
Ο τρόπος ζωής του Κώστα Στεργιάδη, ο χαρακτήρας του ως άνθρωπος, η πολύχρονη και πολυδιάστατη κοινωνική και εθνική του προσφορά, οι αγώνες του για τα  Γρεβενά,  για τη Μακεδονία, για την πατρίδα, σκιαγραφούν μια ξεχωριστή εξέχουσα δυτικομακεδονική προσωπικότητα, άξια παραδειγματισμού για τις επερχόμενες γενιές.
Πολεμιστής, έφεδρος αξιωματικός το 1940, ένοπλος αγωνιστής κατά την αντίσταση, τιμηθείς με πολεμικά παράσημα, έτυχε πολλών διακρίσεων από πολλούς φορείς, του έθνους και του πολιτισμού.
Επί των ημερών του, επιτεύχθηκε η βράβευση της Ομοσπονδίας από την Ακαδημία Αθηνών,  η κορυφαία αναγνώριση και επιβράβευση του συνολικού έργου και της προσφοράς στα κοινά και στην πατρίδα, πράξη η οποία ποιεί τιμή προς την Ομοσπονδία ως φορέα αλλά και προς όλους τους δυτικομακεδόνες, που συμμετέχουν και συμπαρίστανται στο έργο της. 

Ο Κώστας Στεργιάδης διαχειρίσθηκε άριστα, έντιμα και χρονικά πολύ σύντομα, το Κληροδότημα, αξιοποιώντας κατά τον καλλίτερο τρόπο τα αποθεματικά του ειδικού λογαριασμού, αφού και η αίθουσα αγοράσθηκε και πλήρως εξοπλισμένη παραδόθηκε προς χρήση στα σωματεία μας και υποτροφίες άρχισαν να χορηγούνται, οι πρώτες επί των ημερών του, και συνεχίζονται αδιάκοπα μέχρι και σήμερα.
Πανάξια συνεργάτης όλα τα χρόνια, σε όλες του τις προσπάθειες, η σύζυγός του Μαίρη, το γένος Συμεωνίδη, η οποία ήταν κοντά του σε κάθε του βήμα και στην οποία ανήκει μεγάλο μερίδιο του συνολικού έργου του Στεργιάδη.
Ίσως δεν είναι αναγκαία η πλήρης περιγραφή, αυτή τη στιγμή, του έργου Στεργιάδη, γιατί σχεδόν όλοι μας είχαμε την τύχει να τον γνωρίσουμε, να συνεργασθούμε μαζί του, να παρακολουθήσουμε τη σκέψη του, να έχουμε ακόμα ζωντανή μπροστά μας την εικόνα του, να αφουκραζόμαστε ίσως και αυτή τη στιγμή, σε αυτήν εδώ την αίθουσα, τον επιβλητικό και γεμάτο εθνικό παλμό λόγο του.
Αγάπησε τα σωματεία και αγαπήθηκε από αυτά, συμπαραστάτης και αρωγός σε κάθε τους αίτημα.
Δεν υπήρξε θέμα εθνικό ή πολιτιστικό για το οποίο να μην έχει κάνει παρέμβαση, για το οποίο να μην είχε άποψη.
Οργάνωσε αμέτρητες εκδηλώσεις, επισκέφθηκε εκπροσωπώντας την Ομοσπονδία κάθε γωνιά της Δ.Μ. μέρη εντός και εκτός  της χώρας, όπου υπάρχουν απόδημοι Μακεδόνες,  ως ομιλητής σε συνέδρια, μεταφέροντας με τον λόγο του την αγάπη της μητέρας πατρίδας, και τις προσδοκίες που αυτή έχει από εκείνους.
Εξέδωσε βιβλία με περιεχόμενο τη δράση της Ομοσπονδίας, καθώς και τη βιογραφία του, το γνωστό του πόνημα «Αναμνήσεις ενός πολεμιστή».
Ο Κώστας Στεργιάδης πρόσφερε στον τόπο του τα πάντα. Ολόκληρη σχεδόν η ζωή του ήταν μια προσφορά. Προσφορά προς την πατρίδα, προσφορά προς τον πολιτισμό την ιστορία και την παράδοση, προσφορά προς την κοινωνία, προς τα αγαπημένα του Γρεβενά, και τους συμπατριώτες του.
Θεωρώ ευτυχή τον εαυτό μου που τον γνώρισα, που ήταν αυτός η αιτία που βρέθηκα στην τιμητική αυτή θέση του Προέδρου, αυτής της Ομοσπονδίας, και αισθάνομαι βαριά την ευθύνη να ανταποκριθώ στη κληρονομιά που με παρέδωσε. 

Αγαπητοί συμπατριώτες,
Τα άτομα που σήμερα μνημονεύουμε, οι 9 αείμνηστοι Πρόεδροι της Ομοσπονδίας Δ.Σ. Θεσσαλονίκης, υπήρξαν μέγιστοι πατριώτες. Εξέχουσες προσωπικότητες, οι περισσότεροι πανελλήνιας αναγνώρισης, φλογεροί Μακεδόνες, με έμφυτη την αρετή της προσφοράς προς την πατρίδα και το συνάνθρωπο.
Το συνολικό τους έργο, από τον πρώτο πρόεδρο, Κωνσταντίνο Πηχιών μέχρι τον τελευταίο Κώστα Στεργιάδη, υπήρξε αξιοθαύμαστο, απτό, ουσιαστικό, εθνικά ωφέλιμο, ανεκτίμητο.
Εμείς, περήφανοι για τη δράση τους, πιστοί στις αρχές και τις αρετές που τους χαρακτήριζαν και τους έκαναν ξεχωριστούς πατριώτες και συνανθρώπους, συνεχίζουμε με φωτεινό παράδειγμα αυτούς και το έργο τους.
Αιωνία ας είναι η μνήμη τους !!! 

Σημείωση:
Την εκδήλωση έκλεισε η χορωδία Αργεστών Θεσσαλονίκης με το                        «Αιωνία η μνήμη».